شاهنامه باستان و جاوید قلبها،مزین به سپیدی ترانه های خفته و خموش دل تنگی هایم

شد.نمیدانم!مرا دیدی؟دیدن که معلوم است مرا دیده ای!احساسم را چه طور؟یابیدی که

چشمانم چگونه در میان تلاءلوءهای بی رنگ و سپید تو را دنبال میکرد؟دیوانه بودم و معلق و

رها در ناپیدای پیداها........!ناپیدای سپیدی ها!ناپیدای تو!اما تو بودی!همه جا!در جشن

شادی قلبهای عاشق وبی قرار!تو دیشب میزبان تمام عاشقانی بودی که دست در دست هم

سرزمین سرد تنهایی را با هرم نفسهایشان شلوغ وگرم میکردند.امشب هم بیا!امشب هم تو

میزبان باش!ما شادیمان را مرهون وجود تواییم.پس بیا!ما هر شب منتظر ت هستیم!

ای عاشقان بیدار که دل به دلدادگی معشوق بسته اید!هبوت اولین قطرات شبنم عشق را در

شب وصالتان ودر بهشت آرزوهایتان تبریک می گویم............................................................!

تداوم نبض پر تلاطم ثانیه های شیشه ای یک بار فقط یک بار  به سکوتم نگاه کرد من با توام.

خوشحال نشو.!با تو نه!با خدا هستم!چون تو خدای منی...................................!

بخند!به خدا دلم واسه از ته دل خندیدنات تنگ شده!بیا!بیا با لبخند دلت مروارید اشکاتو پاک کن.

بیا با صدا زدن اسمم تو موج باد و بارون با دلم آشتی کن.بیا!با پرواز دیبای دستات تو افق چشمام

دوباره برگرد!دوباره برگردو دوباره...نه..!سه باره.!نه....!چار باره..!نه!یک دنیای دیگه بخند.

باشه؟اما بهم قول بده صدای خنده هات فقط مال من باشه!بیا!بیا با هم بخندیم!

نبض فریاد و نبض پرواز.....!

کاش باشی و من همیشه در کنارت خدا را تا رنگ بی رنگی اوج ببینم....!

انتظارم زیاد است! بگو!نه؟آخر ای روح احساس چشمم با تو میتوان تا خدا بود..........!

با تو میتوان تا اوج تا خدا رفت...........!

بیاییدچشمانمان را در بیکران رها بودن آبی کنیم.بیایید مثل آب جاری باشیم و در اندیشه ی

گذشته های دور و فرداهای نزدیک راکد نمانیم.بیایید بی خیال و بی پروا رها مثل آبی باشیم..!