شاهنامه باستان و جاوید قلبها،مزین به سپیدی ترانه های خفته و خموش دل تنگی هایم

شد.نمیدانم!مرا دیدی؟دیدن که معلوم است مرا دیده ای!احساسم را چه طور؟یابیدی که

چشمانم چگونه در میان تلاءلوءهای بی رنگ و سپید تو را دنبال میکرد؟دیوانه بودم و معلق و

رها در ناپیدای پیداها........!ناپیدای سپیدی ها!ناپیدای تو!اما تو بودی!همه جا!در جشن

شادی قلبهای عاشق وبی قرار!تو دیشب میزبان تمام عاشقانی بودی که دست در دست هم

سرزمین سرد تنهایی را با هرم نفسهایشان شلوغ وگرم میکردند.امشب هم بیا!امشب هم تو

میزبان باش!ما شادیمان را مرهون وجود تواییم.پس بیا!ما هر شب منتظر ت هستیم!

ای عاشقان بیدار که دل به دلدادگی معشوق بسته اید!هبوت اولین قطرات شبنم عشق را در

شب وصالتان ودر بهشت آرزوهایتان تبریک می گویم............................................................!